Rojêk paşa veng dano wezîrî û vano ”Halê şarî senîn o, se kenê, se nêkenê, derheqê me de çi qal kenê ?”
Wezîr vano ”Paşa yê mi, şar baş o, weşûwar o, tenya rehma Homayî înan ra kêmî ya.” Dima dewam keno vano ”Paşayê mi, yew hepsî est o, wazeno to bivîno,yew çîyo ecêb tede est o, eke yew çiyo ecêb nêbîyêne mi to ra nêvatêne.”
Paşa vano ”Vano se?” Wezîr vano ”Paşayê mi eke ti qayîl bê, ez do to ra ey bîyarî, wa o to ra bivajo.”
Paşa vano ” Dê baş o, şo ey bîyare.”
Wezîr mêrikê hepsî dano ardiş.
Mêrik vano ”Silam to ser o bo Paşayê mi.”
Paşa vano ”Ti zanê, enê çiyê ke ti vanê raşt nêbê, ez do se bikerî bi to ? Ez do to berzî feleqe, badê zî ez do to berzî kutikan ver û asteyanê to zî bidî tîmsehan, to fam kerd ?”
Mêriko hepsî vano ”Ferman fermanê to yo, paşayê mi. Çîyo ke ti vanê, do sey to bo. La verî ke ez yê xwu bivajî, ez do to ra bivajî ke ez çi semed ra ameya girewtiş. Min tenya qelûnêk tirawita, ez do semedê aye heta gi heta hepis de bimanî, heta ke ez bimirî, ez do newe zindan ra vejîyî.”
